MCB- Just read.

Hallo lieve lezers,

Ik ga jullie verlaten. Het is tijd voor een nieuw begin. Ik heb iets beters. Het ligt niet aan jullie.

Na een paar mailtjes verstuurd te hebben, werd ik terug gebeld. "Hallo met die en die van het Haarlems Dagblad, we zijn wel geinteresseerd." Ja mensen, een paar mailtjes sturen met de vraag: "Zoeken jullie iemand?" heeft geholpen. Over twee weken heb ik een afspraak bij de redactie van het Haarlems Dagblad.
En wat hoort er bij een nieuwe kans? Iets meer professioneels, iets meer persoonlijkers. Lieve mensen, mijn blog wordt vervangen en krijgt een nieuw tintje. Mijn nieuwe blog-adres is; http://melaniechrissy.wordpress.com/ . De website www.wordpress.com biedt mij meer mogelijkheden. Hierdoor kan ik mijn blog personaliseren en wordt het meer van mij. It's a shame, want ik heb hier (al zeg ik het zelf) goede dingen geschreven. Don't worry, want op mijn nieuwe blog kan je je aanmelden om mij te volgen en zo hoef je dus niet elke dag te checken of ik al wat nieuws heb geschreven. Het komt nu gewoon terecht op je mail!

Lieve mensen, ik spreek jullie voortaan op mijn andere blog.

Liefs,

MCB.

"Jezus mina! Is het nu alweer tien over half 8?! Huh? Is mijn eerste wekker dan niet gegaan? Hmm... het zal wel."

"Fack, het is alweer vijf voor 8. Nu moet ik wel opstaan. Nee ik wil niet. Geen zin om op te staan. Ik ben veel te moe en het betekend dat mijn SE-week begint. Hè godver, ik moet wel."

"Oké en dan nu douchen. Tering wat is het koud. Wat moet ik aan straks? Zal ik mijn adidas joggingbroek aandoen of niet? Nee, dan moet ik mijn gympen aan en daar heb ik geen zin in. Mijn andere joggingbroek dan? Nee, daar heb ik net in geslapen. Gadver. Misschien die ene broek dan? Dan kan ik mijn Uggs aan en mijn trui. Ja dat doe ik. Nu opschieten, onder de douche vandaan, anders kom ik nog te laat."

"Pff ik heb zo geen zin om gezellig te doen. Geen zin om te praten over straks. Wel lief dat ze brood voor me heeft gemaakt, ookal wil ik er meer. Zal ik het zeggen? Mam, ik wil liever een paar broodjes. Ik moet zo lang wachten. Nee, doe het maar niet. Geen zin in."

"Hoe werkt dat ding? Als ik erop druk hoor je het wel, anders niet. O wacht, mijn pil niet vergeten. Oooo dat is het! Als ik hem om doe dan doet 'ie het. Slecht zeg."

"Oke zo, ik zie er weer een beetje uit. Nu hopen dat het straks niet gaat regenen. Nu even nog engels doornemen en wiskunde. Nee niet wiskunde, daar heb ik straks alle tijd voor."

"Oke fack. Ik ken het echt niet. Ik ben echt bang."

"Regent het? Nee gelukkig. Heb ik alles? Tas, spullen, blaadjes, pen, eten, rekenmachine... Ja volgens mij wel. Hmm ik heb nu buikpijn. Komt dat door de zenuwen? Kuuuuut."

"Oke even engelse liedjes luisteren. Hé kut kind, kijk is uit! Ik fiets hier."

"Haha het is pas kwart over negen. Ik moet nog lang niet. Ach, kan ik nog even kijken waar ik heb en kan ik nog even doornemen."

"Oke... Ik zit hier lonely. Is het wel daar? Ik hoop het maar."

"Wat een kutwijf is het ook. Moet je hard werken zegt ze, pfff. Doe normaal. Bitch."

"Oke fack. Nu loop ik dus het kamertje in van de hel. Het begint. Wat?! Gaat ze me opnemen, wat erg dit."

"Wat moet ik hier nou weer op antwoorden?"

"Kom op Melanie, wat ben je slecht bezig. Zeg wat je wil zeggen!"

"Pff het is afgelopen en ja je kon veel beter."

"Nu lonely door de school lopen. Misschien zie ik A. wel. Ja daar is ze, gelukkig."

"Waar zal ik ga zitten? Zucht. Ik ga hier wel."

"Hoe kan het dat ik het snap?"

"Kut. Waarom is het ook alweer dat het zo moet? Heb ik het dan toch fout? Ooooo ik wordt zenuwachtig!"

"Oke, nu heb ik echt geen zin meer. Zit hier nu al twee uur. L. schiet op! Ik wil weeeeg!"

"Die mensen moeten echt kappen met hun verhaaltjes, nou snap ik het niet meer...."

"Oke, het is tijd. Ik ga naar mijn lokaal. 403 volgens mij, maar ik zal nog even checken."

"Chill, het lokaal is open. Snel naar mijn vertrouwde plekje. Ik heb geen zin dat ik nu wordt weggestuurd hoor. Hier zit ik en niemand neemt mijn plek in."

"What the fuck? Waarom moet ik weg? Als iemand straks op mijn plek gaat zitten. Serieus die krijgt een stoot."

"Eindelijk. Slome surveillanten ook."

"Oke, daar ga ik. Welke datum is het?"

"Oke dat moet met nCr."

"Dan doe je dus 4! = 4 x 3 x 2 x 1 = rekenmachine.. euh..."

"Oke markeren, duidelijk."

"Kut ik snap het niet. 68 procent? Maar dan kom ik op 1. Dat kan niet."

"Ja! Ik heb het! 100 procent en dan dus 68/100ste."

"Kut vaardigheden. Geeeeen idee wat ik moet doen."

"Oke klaar. Nakijken. Even checken. Dit heb ik goed, ja dit is goed. Volgens mij moet dit zo. Ja oke, duidelijk. Klaar. En nu weg!"

"Frituren? Om half drie 's middags?"

"Gadver, ranzige modder shit."

"Even broer bellen. Neemt niet op. Pff. Vader dan?"

"Zus bellen..."

"Geen zin in mijn handschoenen."

"Kijken mensen me nou aan alsof ik gek ben?"

"Thuis. Eindelijk. Hoe laat is het eigenlijk?"

"Ik heb zin in chips. Godver, waarom zijn ze er niet? Bitches."

"Nu niks doen... Even blog schrijven."

"Moet ik straks pinnen? Of geld vragen? Hoe doe ik dat?"

"Oke, waarom schreef ik deze blog ook alweer?"

"Straks maar stoppen en dan geschiedenis leren."

"Nee geen zin in."

Jezus mina, nu pas klaar met mijn huiswerk. Examenjaar killt je echt. Ik moet morgen 3 dingen (qua verslagen enzo) inleveren en vrijdag een heel dossier met allemaal verslagen erin. Snap niet waarom ik zoveel moet doen in mijn examenjaar. Gelukkig ben ik nu klaar. Heb er echt lang over gedaan. Ik begon rond half 6, uurtje gegeten en daarna weer door. Dus zeg van half 7 tot half 11. Vier uur?! Wow, dat is echt lang.

Nu dus het maar even van me afschrijven. Ik zit alleen wel met mn gezicht gericht naar de andere kant van de kamer, want de film 'Mona Lisa Smile' staat op. Jep, dat klopt. Ik kijk weer een film. Haha. Het is best een leuke film, eigenlijk heel erg zelfs, goede spelers enzo. Maar ik heb maar de helft echt goed gezien vanwege mijn overtollige huiswerk.

Morgen heb ik mijn hele dag al ingepland. Ik heb morgen, gelukkig, eerste twee uur vrij. Daarna heb ik drie uurtjes les; geschiedenis, frans en engels. Alleen zin in geschiedenis, want we gaan Fahrenheit 9/11 afkijken en de docenten van frans en engels zeiken alleen maar. Haha. Daarna ben ik dus al uit en dan is het pas 12:50. Ik moet dan even wachten op mijn beste vriend C. want hij komt wat ophalen... Nee, ik ben geen dealer; haha; gewoon een snoertje voor zn iPod. Haha. Daarna spring ik op mijn scootertje en dan ga ik naar de stad. Volgende week zit ik namelijk helemaal volgepland met leren door mijn se-week en daardoor heb ik dus geen tijd om Sinterklaas inkopen te doen. (Aangezien mijn se-week op 4 december eindigt) Dus, ik ga morgen maar op pad. Ik moet een kado hebben voor mijn lootje. O! Dat herinnert me eraan dat ik nog even moet kijken wat er allemaal op dat lootje staat.. Verder moet ik kado's hebben voor mijn familie. Zo doen we dat hier; iedereen koopt een kado voor iedereen. Gewoon voor de leuk; want we houden, vooral mijn moeder, van heel erg extreem veel kado's met Sinterklaas. Een hele kamer vol het liefst.
Maar... Ik ga dus morgen naar de stad op mijn scootertje voor Sinterklaas-inkopen. Daarna ga ik nog niet naar huis... Nee! Ik heb een eetdate met het vriendje van mijn zus. Haha, dat klinkt raar. Rustig maar, dat is het niet. Ik ken J. al vanaf mijn achtste jaar en weet dus eigenlijk niet beter dan dat hij erbij hoort. Niet dat hij een broer voor me is, zo'n soort "relatie" is het niet.. Maar... ja... geen idee hoe je het moet beschrijven. (Ik bedenk me net dat ik me eigenlijk nog nooit heb voorgesteld, maar ach. Je komt er vanzelf wel achter door middel van mijn schrijven.. Hoop ik tenminste.)
Maar ik ga dus eten bij J. en daarna ga ik toch echt wel naar huis. Hoop dat ik een beetje optijd ben, want ik ben weer erg moe de laatste tijd. Erg jammer. Heb het een tijd geleden gehad en nu komt het weer terug. Mijn moeder zegt dat het misschien komt door te weinig vitaminen, maar ik denk dat dat niet zo is. Ik dacht aan Pfeiffer. Beetje jammer van mezelf dat ik aan het slechtste denk... Haha. Maar dat zal het vast niet zijn hoor, mijn moeer heeft vast wel gelijk.

Nou dudes, ik ga er maar eens vandoor. De film duurt nog een paar minuutjes en  daarna ga ik even mijn moeder beneden vergezellen en daarna chill in mijn bedje liggen.

Slaap lekker allemaal!

Liefs,

MCB.

Laatst zat ik te bedenken wat mensen toch wel niet hunzelf aandoen. Mensen gooien zichzelf voor de trein, snijden zichzelf, drinken zichzelf helemaal klem om alles te vergeten waarna ze de volgende dag alles uitkotsen, pijnigen zichzelf of verneuken hun leven. Vaak komt dit door een soort van depressie. Mensen zijn niet blij met hun leven of met zichzelf of zijn een keer zo ver gegaan waardoor ze niet meer terug kunnen naar het 'oude goede vertrouwde'. Bijna elk mens heeft ooit wel eens een moment in zijn of haar leven waarin ze niet meer willen leven of bestaan. Bijna elk mens denkt ooit wel eens aan zelfmoord. Dit is eigenlijk te gek voor woorden. Hoe kan het dat er op een moment een gedachte bij je opkomt dat je niet meer wil leven?

Ook ik ben één van die mensen. Ook ik heb een keer de gedachte gehad dat ik niet meer wilde leven. Alles ging fout in mijn leven, naar mijn gedachte dan, en ik zat niet lekker in mijn vel. Als ik nu terug kijk op die periode, snap ik niet wat er aan de hand was.

Ik ben blij dat ik die periode heb gehad en ik hoop dat zulke rare gedachtes nooit meer terug komen in mijn leven. Misschien heeft het soms wel te maken met de periode van het groeien in je leven. Ik had het bijvoorbeeld toen ik echt in de pubertijd kwam. Misschien is de overgang daarheen, qua hormonen en gevoelens, iets wat een hele grote impact maakt op je leven. Ach, biologisch ben ik niet. Wat het echte antwoord op het ontstaan van die gedachtes is, weet ik dus ook niet. Maar wat ik wel weet is dat die gedachtes absurd zijn, maar toch een beetje erbij horen op een één of andere manier.

Ach, hier zat ik gewoon laatst aan te denken en mijn gedachtes komen eruit.

Vandaag weer hetzelfde gedaan zoals altijd. Vroeg opstaan, fietsen, school, fietsen, thuis niks doen, beetje huiswerkeren, eten en film kijken. Dat film kijken is er de laatste paar weken bij gekomen. Ik ben er namelijk achter gekomen dat er veel leuke films op TV komen, waar (na schatting) ongeveer meer dan de helft nederlanders niet eens vanaf weet. Misschien komt het omdat veel Nederlanders, net als ik, standaard routines hebben of misschien komt het wel doordat ze geen TV kijken om stroom te besparen door de crisis.

Maar hier wilde ik het helemaal niet over hebben, slechts een erg slechte intro voor het verhaal en het statement wat ik wilde maken.
Om toch nog even door te gaan op mijn welgenoemde slechte intro, wil ik jullie graag vertellen dat de film die ik heb gekeken 'The Holiday' was. Ik had de film één keer eerder gezien en toen vond ik hem een flop. Ik vond hem langdradig en niet boeiend. Deze keer wel. Ik denk dat het komt, omdat ik wat ouder ben geworden en ik snap de gevoelens die Cameron Diaz en Kate Winslet hebben in de film maar al te goed.

Het ging over liefde. De een kon geen relatie tot stand houden en de ander kon geen relatie krijgen, omdat ze al drie jaar lang op dezelfde onbereikbare man verliefd was. Ik herken mezelf erg in de tweede persoon. Niet dat ik al drie jaar op dezelfde jongen verliefd ben. Nee, onbereikbare liefde. Dat is het deel wat mij aanspreekt. In dit genre heb ik al meerdere ervaringen. Eigenlijk, ken ik geen andere. Dit vind ik op een één of andere manier erg raar en erg opvallend. Hoe kan het dat je altijd hetzelfde soort uitkiest, ookal lijken ze niet op elkaar. Misschien komt het wel door het innerlijk, denk ik nu net aan. Misschien is het innerlijk iets wat mij aantrekt, waaruit later blijkt dat dit innerlijk sucks. Het uiterlijk kan het niet zijn. Nee, de onbereikbare jongens waarop ik verliefd ben geweest lijken niet op elkaar. Dit wil trouwens niet zeggen dat ik een desperate meisje ben die verliefd is op allemaal jongens, maar ze niet kan krijgen. Zo kan je het ook samenvatten of opvatten, maar zo bedoel ik het zeker niet. Laat staan dat ik verliefd ben op allemaal jongens. Nee, er zijn twee grote liefdes geweest en weggegaan. Beiden onbereikbaar en door beiden ben ik gepasseerd. Hoewel, nu ik zit te denken, één daarvan is een grote liefde en één daarvan is een liefde.

In de loop van de film ontstond er natuurlijk liefde, want dit is standaard bij romantische films. Ze beginnen leeg en desperate en eindigen vol met liefde. Zou mijn leven ook zo eindigen? Het begin is er al...
Misschien maak je het er ook wel zelf naar. Ik bedoel dat je lonely bent en je de foute jongens uitzoekt. Ik zou niet weten hoe ik het moet ondersteunen, maar het zou zo maar kunnen. Alles kan. Laat ik dat maar zeggen.
Toen er liefde ontstond in de film, begon ik mezelf af te vragen waarom ik dat niet had. Daarna spookte er allemaal beelden in mijn hoofd over mensen die wel hadden wat ik wilde. Snap je het nog? Maar gelukkig werd ik daarna weer helder en besefte me dat het maar een film was. Oftewel; een sprookje. Een beeld van iemand die heel mooi zijn fantasie in zijn of haar hoofd op papier kan krijgen. Een illusie, een fata morgana. Iets wat we willen geloven, iets wat we willen zien, maar wat er niet is en er misschien nooit zal zijn.

Ik smste mijn beste vriend C. Ik zei dat ik ook liefde wilde en vroeg waarom andere mensen het wel hadden en ik niet. Hij antwoordde daarop heel wijs: "Die persoon moet je tegen komen, moet je niet naar op zoek gaan." En dat is waar. Je moet niet zoeken naar degene die je fata morgana tot leven wekt. Je moet niet hopen, ookal mag dat wel. Probeer blind te zijn voor je fantasie. Leef en sta open voor de liefde. Dan komt het vanzelf wel naar je toe.

Wow. Wat een wijze woorden komen er uit mijn vingers en uit mijn gedachten om dit tijdstip. Het jammere is dat ik het wel tegen 'jullie' kan zeggen, hoewel ik niet eens weet wie 'jullie' zijn, maar niet tegen mezelf. Ik hoop dat ik op een dag mijn grote liefde uit mijn hoofd kan zetten en kan beginnen te leven. Voor nu zit ik nog steeds vast en probeer ik het te vergeten door mezelf soms te veranderen. Maar dat heeft geen nut. Dat weet ik. Ik ben ook soms gewoon mezelf en tevens ben ik mijn grote liefde dan vergeten. Maar af en toe, op een normale avond met een normale film, komt de fata morgana weer terug.

Liefs,

MCB.

Vanmorgen in de klas zat ik een beetje te kloten. Ik was met E. heel kinderachtig plakbriefjes met teksten op B. en R. voor me aan het plakken. Gewoon voor de grap. Toen daarna lette ik even niet op en voor ik het wist had ik een snor, baard en heette ik geen Melanie Chrissy meer op mijn bromfietsrijbewijs. Ik vond dit nogal raar. Wie gaat er nou op iemand rijbewijs tekenen? Gelukkig kreeg ik het er nog vanaf, maar alsnog... Pff.

Dit deed me denken aan de poster die ik ook toevallig zag. "Onbewust asociaal" stond erop. Dit vind ik één van de beste reclame die er is, want het is zo. Het is zo dat veel mensen niet doorhebben dat ze asociaal bezig zijn. Dit voorbeeld van vanmorgen vind ik ook asociaal, maar dan wel wat minder dan andere voorbeelden. Je hebt het vaak niet echt door als je asociaal bezig bent. Daarom wordt het natuurlijk ook "onbewust asociaal" genoemd. Het zijn meestal gewoon de kleine dingetjes die zo worden genoemd, zoals vuilnis gooien op straat en niet op staan voor een oudere of invalide.

Maar hoe komt het dat die onbewuste asociaalheid is gegroeid? Komt het door de nieuwe generatie of boeit het niemand meer iets. Ik zou hierop echt het antwoord niet weten. Wat ik wel weet, is dat ik ook "onbewust asociaal" ben. Dat geef ik eerlijk toe. Ik gooi ook mijn papiertjes op straat en bel soms ook te hard in de trein. Dat komt omdat ik het niet bewust meemaak, want het is erbij ingeslopen. Het komt ook doordat ik soms zo'n houding heb van 'het boeit me allemaal niet'.

In ieder geval, ik ga er een keer op letten. Hoevaak ik het doe en hoevaak de mensen het om je heen doen. Dan krijg je daar nog wel een keer de uitslag van!

Liefs,

MCB.

Soms lukt het niet meer. Dan ben ik mijn discipline kwijt en geef ik de hele tijd op. Dat vind ik raar. Hoe kan het dat hetgene waardoor je zelf zo gelukkig wordt er soms niet meer is en je in de steek laat? Hoe kan het zo zijn, dat ik mezelf op sommige momenten niet meer geloof? Geloof in mijn dansen, geloof in mijn schrijven, geloof in mijn fotografie.

Ik ben iemand die gelooft in zichzelf, maar ik ben ook iemand zonder discipline. Dat heb ik wel bij dansen, maar niet heel sterk. Vind ik het dan toch niet zo leuk als dat ik het zeg? En wil ik het wel zo graag? O, en is het mijn droom wel? Ja, het is mijn droom. Dat heb ik altijd al gezegd. Misschien komt het, omdat ik soms denk dat ik er al ben, door middel van mezelf vast te houden aan die droom. Misschien komt het daardoor dat ik mezelf en mijn kracht in de steek laat.
Het zal vast ook wel een deel te maken hebben met onzekerheid, want dat ben ik zeker. Ik kan niet zeggen dat ik iets goeds kan en als iemand mij complimenteerd over mijn krachten, glimlach en praat ik er maar overheen. Dat stukje moet weg, ik moet opkomen voor mezelf en meer geloven in mezelf. Ik ben altijd wel een persoon geweest die dat doet, maar ook altijd een persoon geweest die zichzelf soms nog wel eens kwijtraakt.

Ik wil dit en ik wil dat. Ik wil alleen maar dingen doen die mij blij maken. Ook dit moet ik maar accepteren dat dit niet kan. Helaas heb ik dit al vanaf jongs af aan en zal deze eigenschap dus ook wel blijven. Niet dat die reden een smoesje kan zijn over waarom ik zo ben. Nee, dat kan niet. Dat zou raar zijn, maar andere redenen kan ik niet bedenken.

Ik boor mezelf de grond in met de woorden: 'Je kan het niet'. Ik laat mezelf denken dat ik slechter ben dan alle anderen, maar weet dat ik het ook wel weer kan. Het woordje "goed" staat er niet voor, omdat ik dat niet eens op papier krijg.

Ik doe mee aan schrijfwedstrijden, maar ik win maar nooit. Dus goed zal ik niet zijn.
Ik vergelijk mezelf met andere dansers, die extreem geweldig zijn. Dus dansen kan ik niet.
Ik bekijk foto's van anderen, sta versteld van hoe mooi ze zijn. Dus mijn foto's zijn gewoon net als die van iedereen.

Niet dat ik hierdoor dingen wil horen van 'je wil alleen maar aandacht' en 'niet zeuren, je kan het allemaal zo goed'. Nee, dat wil ik niet. Het enige wat ik wil, is mijn ei kwijt op papier.

Vaak wordt ik in de steek gelaten door mijn kracht. Mijn kracht voor mijn passies. Soms, heel soms, komt de kracht weer terug en dan geniet ik met volle teugen.
Misschien moet ik maar goede voornemens gaan nemen voor 2010. Deze zullen zijn: meer geloven in mezelf, meer gedisciplineerd worden en accepteren dat ik niet alleen maar dingen kan doen waar ik zin in heb.

O, dit zijn niet alle goede voornemens. Nee, er zijn er nog veel en veel meer.

Liefs,

MCB.

tweenovembertweeduizendnegen - 17:47

Hello!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Op 13 oktober om precies te zijn. Ik begon toen aan mijn se-week. Deze is redelijk goed gegaan en wacht nu op de cijfers. Hiermee had ik het erg druk en ben niet op de computer geweest. Daarna begon mijn herfstvakantie en dat was echt geweldig. Ik ben dinsdagavond gevolgen naar New York City. Ik zou maandag vliegen, maar aangezien wij IPB vlogen konden wij niet mee, want het vliegtuig zat vol. Toen we (we = ik, moeder, vader en broer) het voor de derde keer probeerde op dinsdagavond konden mijn moeder en ik mee. Gelukkig zaten we op stoelen. Heel erg jammer dat mijn broer en mijn vader niet mee konden, maar gelukkig kwamen die de volgende dag vroeg. Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad daar en erg veel gedaan. Was er voor mijn tweede keer, maar dat hield het genieten niet tegen. Op zich, niet heel veel gekocht. Maar ik ben blij met wat ik wel heb gekocht. Haha. Heb ook mijn familie beter leren kennen in deze vakantie, want met z'n vieren op 1 kamer is toch wel weer anders. Gister ochtend terug gekomen, dus geen school voor mij. Vandaag helaas weer wel en had me gelijk verslapen.

Wat is er nog meer gebeurd?

O ja, vlak voordat ik naar New York ging kwam ik erachter dat die o-zo-leuke jongen een vriendin heeft. Al een tijdje. Erg fijn. Ook een paar blogs hier gaan over hem. Was niet zo leuk om erachter te komen, maar ook wel weer een doorslaggevende factor dat het echt uit mijn hoofd moet.

Hier laat ik het bij voor deze keer. O ja, ben benieuwd of mensen hier wel eens komen en mijn blogs lezen. Zouden jullie dan alsjeblieft een keer een reactie achterlaten en met de rede waarom je hier komt. Zomaar, speciaal om te lezen of iets anders. Hierdoor weet ik dan zeker dat ik hier niet voor niets hier schrijf.

Love,

MCB.

Over een uurtje zit ik mijn se te maken. Pff. Mijn eerste dit jaar! Wordt nu best wel zenuwachtig! Zwaar irritant! Het is maar Kua.. Toch kan ik het niet meer houden, haha. Nog even een broodje maken en even rusten en dan maar alvast naar school.. Pff ik hou niet van SE's!

Pff het is alweer 1.10. Eigenlijk echt tijd om naar bed te gaan. Helaas houd mijn lieve vriendinnetje Sabine me wakker aan de telefoon. Niet dat ik het erg vind, want ik heb haar al een tijdje niet meer gesproken. Toch moet ik zo echt gaan slapen, maar dat betekend dat ik weer moet gaan leren als ik wakker ben. Volgende week dinsdag begint namelijk mijn se-week. Gelukkig maar 5 se's, maar alsnog. Wiskunde en Aardrijkskunde op 1 dag, nee dat kan niet samen. Ook moet ik voor mijn franse se een sollicitatiebrief schrijven, zowaar in het frans. Ook dat is kut. 3 van de 5 kut. Poe poe, zou ik het wel overleven?

Ik heb trouwens nog helemaal niet echt geleerd, ookal zeg ik tegen iedereen van wel. Ik doe dat, omdat ik dan beter wil overkomen. Alsof ik echt eraan denk dat ik in mijn examenjaar zit, maar dat doe ik eigenlijk niet. Ook niet echt handig.

Pf.. mijn nek begint pijn te doen en Sabine stelt net voor om op te hangen. Zo, de laatste doei is gezegt en mijn telefoon heb ik net weggelegd. Nu is het ook voor mij tijd om mijn nachtjapponetje aan te doen en mijn oogjes te sluiten. Ik mag natuurlijk niet te moe zijn voor morgen. Morgen naar mijn zus voor wiskunde te leren. Nu ik dat zo bedenk heb ik er aan de ene kant wel zin in, omdat ik het gewoon wil snappen. Maar dat kan ook een vlaag zijn, want als ik het dan na twee keer uitleggen niet snap, sta ik echt op knappen en wordt ik zo chagrijnig dat ik wel kan huilen.

Pf.. Ja, ik ga mijn bedje in. Wel raar dat ik nog maar 1 keer heb gegaapt deze avond. En dat is ook alweer een tijdje geleden.

Tot snel lieve mensen, slaap lekker, tot snel, slaap lekker, zucht.

Liefs,

MCB.

Mensen om me heen vertellen me dat het geen zin heeft om verder te gaan hierin. Ik wist vanaf het begin dat het niet mogelijk was, maar ik bleef eraan vasthouden. Ik bleef mijn best doen. Jij wist ook vanaf het begin dat het niet mogelijk was, maar vertelde mij dat je me wilde blijven zien. Ik deed er alles aan, maar jij reageerde niet. De eerste paar dagen wel, maar toen leek je onbereikbaar en ik leek vervangen. Nu is de tijd gekomen dat ik heb besloten om ermee te kappen. Te stoppen met het mijn best doen voor jou. Toch wil ik je zien. Heel erg graag. Als ik jou dan aan de telefoon heb, vertel ik je dat. Helaas antwoord jij dan niet duidelijk en afwezig. Je zegt dat je niet weet wanneer je kan en wanneer je tijd hebt. Maar als je echt je best wilde doen voor mij, had je dat al uitgezocht en had je het zelf al voorgesteld. Ik snap niet waarom dit zo verloopt. Dit is nieuw voor mij. Niet dat het bij mij altijd van twee kanten is gekomen. Nee, in tegendeel. Dat is nog nooit gebeurd. Deze nieuwe ervaring is dus maar raar. Het begon vanaf twee kanten, heel erg sterk. Helaas gaat het nu richting een einde met onbereikbaarheid en een vervangende persoon. Ik snap de situatie niet, want ik geloofde in het sprookje. Het sprookje dat je elkaar tegen komt en dat het dan gelijk raak is. Het sprookje dat als je een paar dagen intens met elkaar deelt, het voor altijd is. Het sprookje dat als beiden zeggen dat het raak is, dat het dan blijft. Helaas is dit niet zo. Ik weet gelukkig dat het niet aan mij ligt. Tenzij het gebaseerd wordt op het vele contact zoeken, want dan beken ik. Daar ben ik verantwoordelijk voor geweest. Nu niet meer. Nu stop ik daarmee, ook al heb ik daar heel erg veel moeite mee. Ik had eerst overal je foto. Nu niet meer. Ik probeer de foto te ontwijken, maar als ik hem dan zie wordt ik verdrietig. Dat komt doordat ik het allemaal niet meer snap en het erg jammer vind dat dit zo is gegaan. Toch wil ik je zien. Heel erg graag. Helaas kan ik moeilijk even naar je toe, want je bent zo ver weg en ik ben een vreemde in jouw stad. Wacht, misschien heb ik de oplossing. Wat nou als ik met een vriendin richting jouw kant kom. Dan kan ik je opbellen en laten weten dat ik er ben. Nee, dat is geen goed idee. Wat als je niet opneemt, dan heeft het alsnog geen zin. Wat als je geen tijd hebt, dan heeft het alsnog geen zin.

O liefje, ik wordt er zo gek van. Weer iets, wat zo leuk begon, moet eindigen met niks. Helemaal niks.

Zevenentwintigseptembertweeduizendnegen – 17:36

Liefs,

MCB.

Daar zit ik dan. Achter mijn computer, boven op zolder. Met een hoofd vol gebeurtenissen en inspiraties. Zonder enige woordenschat en zinsopbouw, maar met schrijvende handen. Schrijvend over mijn gebeurtenissen, inspiraties en fantasieën. Gebeurtenissen gebaseerd op mijn leven, fantasieën gebaseerd op mijn emoties.  Vandaag is het weer zo ver. Mijn handen willen schrijven, mijn hoofd wil verlost worden van de vele woorden en emoties die daar rond dwalen. Het enige wat tegen zit is mijn wil. Ik wil geen woorden op papier zetten vandaag, ik wil het niet. Ik wil mijn depressieve gevoelens en gebeurtenissen niet beschrijven, niet vandaag. Toch moet ik het doen, want anders kan ik niet meer normaal functioneren. Schrijven is wat mij op het rechte pad houd. Schrijven is datgene waardoor ik vaak afwezig ben. Door schrijven raak je namelijk in een andere wereld, je leeft in je hoofd en je leeft in twee persoonlijkheden. De één die door middel van gebeurtenissen door het leven gaat, de ander door middel van de verhalen in je hoofd. Ik stop. Ik kijk om me heen, ik kijk naar buiten. Het liefst wil ik huilen, maar dit doe ik niet. Ik probeer niet te leven in mijn hoofd, maar aan de buitenkant. Ik wil me concentreren op andere dingen, maar mijn tweede persoonlijkheid bonkt in mijn hoofd. Er zit zoveel in mijn hoofd. Te veel om op te schrijven, te veel. Geen glimlach kan ervan af. Ik ben moe. Moe van die drukte, moe van de emoties. Ik wil het eruit schrijven en schreeuwen, maar ik doe het niet. Ik kijk op de klok: 15:28, fijn. Nog uren voordat de hel begint in bed. Slapen. Datgene wat onmogelijk is met een drukte in je hoofd. Ik stop. Ik kijk om me heen en neem een slok van mijn water. Het lijkt erop dat het water niet naar beneden glijdt, maar naar boven. Als ik één keer zou gaan knipperen met mijn ogen, is het gebeurt. Dan stort ik in van vermoeidheid en zullen de tranen over mijn wangen lopen. Voor elke gebeurtenis één traan, voor elke emotie één traan. Geen voor de inspiraties, want die mogen niet ontsnappen. Ik stop. Ik zet mijn elleboog op het bureau en leun met mijn hoofd tegen mijn vuist. Zucht, wat een vermoeidheid. Ik doe mijn ogen dicht en ik probeer naar de muziek te luisteren, maar dit gaat niet. Al het troep in mijn hoofd is te overheersend. Gedachtes flitsen door mijn hoofd. Ik durf mijn ogen niet meer te sluiten, dan zie ik alles voor me afspelen. Elke gebeurtenis, elk inspiratiemateriaal, elke emotie. Nog even en dan hou ik het niet meer, dan stort ik in. Ik kijk achter me en daar staat mijn moeder. Ik probeer naar haar te glimlachen, ik doe mijn best. Helaas lukt het niet helemaal, maar gelukkig was het wel overtuigend genoeg.  Ik stop. Ik zak onderuit in mijn stoel en houd de deken zo sterk mogelijk om me heen. Ik staar per ongeluk een paar seconden. Ik krijg een kriebelend gevoel en mijn tweede persoonlijkheid laat me beelden zien van mijn gebeurtenissen en emoties. Ik wordt draaierig en wordt steeds meer moe. Ik pak een kussen en leg die tussen mijn arm en mijn hoofd in. Ik leg mijn hoofd erop en vraag aan mijn tweede persoonlijkheid niets te laten zien. Ik wil niks zien, nergens aan denken. Vermoeid val ik in slaap met tranen rollend over mijn wangen.

Achtentwintigseptembertweeduizendnegen – 15:43. 

Liefs,

MCB.

Lieve Allemaal,

Iets van anderhalve week heeft mijn internet het niet gedaan. Zwaar en zwaar vervelend. Ik kon niks. Niet hyven, niet facebooken en dus niet bloggen. Wel heb ik een paar stukjes geschreven. Dus deze zal ik vandaag of morgen even plaatsen. Het moet natuurlijk wel ge-update blijven ;)

Liefs,

MCB.

Vanmorgen moest ik na een week weer vroeg opstaan. Steeds vielen mijn eerste paar uren uit, maar vandaag helaas niet. Vandaag had ik gewoon heerlijk Frans het eerste uur. Altijd fijn dat franse gezeik aan je hoofd. Niet dat ik veel te klagen had, want ik had vandaag maar van 08:25 tot 10:05 les, maar alsnog. Vroeg opstaan is gewoon niet leuk. Punt.

Toen dus mijn wekker op 06:45 ging vanmorgen, kon ik er al niet uitkomen. Ik besloot nog heel even te liggen en ja hoor, door mijn 2e wekker heen geslapen. Meestal als ik een half uur te laat eruit ga ben ik één-en-al stress, maar vandaag niet. Ik was heerlijk relaxet en nog erg moe. Ik heb de hele ochtend, voordat ik op mijn fietsje zat, heel erg rustig aan gedaan. Ik was te moe en had geen zin om te haasten. Dit doe ik namelijk bijna elke dag, als er niks uit valt. Normaal als ik dus op mijn fiets zit, zet ik mijn David Guetta en house-muziek op, fiets ik zo hard als ik maar kan en stress ik hem helemaal, maar deze keer was anders. Ik had wel mijn beste vriend David in mijn oren, maar de stress was er niet. Ik had namelijk mijn lekkere warme bontjas en heerlijke warme shawl om, zodat het leek alsof ik nog in bed lag. Heerlijk was het, heerlijk. Ik fietste helemaal in relaxte trans, maar voor ik het wist werd ik alweer voor mijn sokken gereden door één of andere man met een bril. Niet dat dat uitmaakt, maar hij fietse zo verschrikkelijk snel dat zijn bril er bijna afvloog. Nadat hij mij inhaalde moest hij naar rechts, dus als je even logisch nadenkt betekend dat dus dat hij mij afsneed. Ik reed daar nog in mijn relaxte trans en had dus een vetraagd reflex. Gelukkig geen ongeluk gebeurd, maar het had zo maar gekunt. Dat had zonde geweest van mijn korte dagje.
Ondertussen fietste ik alweer verder met mijn ogen halfdicht en mijn house-muziek. Maar Nederland zou Nederland niet zijn als er niet nog een stresskip voorbij zou razen. Dit keer was het een jongentje. Ach wat zou die zijn geweest? Ik denk net een bruggertje aan zijn tas te hebben gezien. (Deze hing namelijk scheef naar links van de hoeveelheid boeken.) Weer schrok ik op uit mijn trans en mompelde wat. Ik fietste verder en toen mijn ogen al iets meer open stonden zag ik op nog geen twee meter voor me het jongentje weer. Nu fietste hij 5 versnellingen langzamer. Gelukkig, dacht ik, hij had dus geen haast en stress maar hij wilde alleen maar stoer doen. Ook goed. Misschien kwam dit wel omdat hij een andere huidskleur had, misschien zijn dan echt de typische kaaskoppen haasterige stress-mensen.
Toen ik bijna op school was keek ik om me heen, of er niet weer iemand me in moest halen met hem of haar z'n haastige stress. Ik stak de weg over en ja hoor, daar sjeesde weer een kaaskop mij voorbij. Erg fijn.
Het laatste stukje kwam ik achter iemand terecht van mijn tempo, eindelijk. Ik dacht dat ik eindelijk een kaaskop-vriend had gevonden voor die ochtend. Helaas toen ik naast haar stond bij het stoplicht, zag ik dat ook zij uit een ander land kwam. Hiermee is toch wel bewezen dat Nederland een land vol haast en stress is, bah.

Maar waarom is dat eigenlijk zo? Dat Nederlandse mensen vol met haast en stress zitten? Kunnen ze geen tijd inplannen, moet het allemaal net even sneller? Mensen in Nederland zeuren ook altijd zo veel. Het moet allemaal wel beter, het moet allemaal wel groter. We lijken de Verenigde Staten wel zeg, poe poe.
Meestal kan ik wel een conclusie trekken over mijn eigen vragen, maar deze keer kan ik het niet. Ik zou het namelijk echt niet weten waarom het allemaal zo gehaast en gestresst moet. Van mezelf weet ik het wel. Ik ben namelijk iemand van de tijd en wil er altijd het liefst 5/10 minuten voordat ik er moet zijn, zijn. Ik denk niet dat heel Nederland zo in elkaar zit, want als ik netjes optijd bij mijn eerste les zit, komen er altijd standaard elke dag minimaal 3 mensen te laat. Nee, dit zijn dan niet 3 allochtonen. Was dat maar zo, haha.

Pff ik kan niet wachten totdat ik hier weg ben. Na mijn eindexamen naar Nieuw-Zeeland. Die mensen daar, die doen echt alles op hun gemak. Heerlijk! Ik kan niet wachten om uit dit stressende land weg te zijn. Daarentegen ben ik ook benieuwd hoe ik dat ga volhouden in Nieuw-Zeeland, omdat ik zo'n iemand van de tijd ben...

Dat zien we dan wel weer!
Voor nu kan ik lekker rustig aan doen, want ik kan morgen weer heerlijk uitslapen!

Veel liefs,

MCB.

Je hebt heel vaak dat als je iets wil gaan doen, dat mensen daar commentaar op hebben. Meestal zeggen ze dan tegen je dat je het beter niet kan doen. Je luistert daarnaar, maar in de meeste gevallen doe je het toch. Waardoor komt dat?

Of het nou te maken heeft met iets stiekems, iets ergs of juist iets leuks. Meestal hebben de mensen die dichtbij je staan er wel wat op te zeggen. Stel dat je bijvoorbeeld bij iemand wil blijven slapen, maar het mag eigenlijk niet of het is niet verstandig, hebben je vrienden/vriendinnen er wel commentaar op. Dit om je te beschermen of te behoeden voor wat er bijvoorbeeld zou kunnen gebeuren. Je luistert naar hun mening, maar in de meeste gevallen luister je er niet bewust naar. Het gaat er zeg maar dan aan de ene kant in en aan de andere kant er weer uit.

Dat je het dan toch wel doet... Zou dat komen doordat je zo rebels bent, door je sterke wil of doordat je het ongelijk wil bewijzen van degene die je behoedt voor de eventuele oorzaken?
Ik denk dat het bij mij, mijn sterke wil het overtreft, omdat ik graag achter mezelf sta. Daarentegen denk ik dat ik ookwel (soms) goed naar het commentaar van iemand anders kan luisteren en het opvolgen. Dit doordat ik soms nogal een beetje te schijterig ben om het dan toch te doen. Haha.

Volgens mij bestaat het ook nog dat je zelf degene bent met het commentaar tegen jezelf. Ik denk dat dát heel erg met 'twijfel' te maken heeft. Bijvoorbeeld dat je iets wil gaan doen, maar dat je dan ook tegen jezelf zegt dat het eigenlijk helemaal niet handig of tactisch is als je dat gaat doen. Ja, dit heeft met 'twijfel' te maken. 

En nu, nu ga ik naar beneden, ookal heb ik geen zin en moet ik dan allemaal verhalen aanhoren van mijn ouders. Ik doe het toch wel, want "Waarom niet?".
(Dat is trouwens ook zo'm kutzin: WAAROM NIET? Nou... WAAROM WEL?)

Veel liefs,

MCB.

Vandaag heerlijk een avondje op pad geweest met mijn moeder. Ik zat op ziekenbezoek bij mijn beste vriend toen ze belde: 'Ik heb geen zin om te koken en ik heb zin om naar de stad te gaan om een nieuwe jas voor je te kopen.' zei ze. Ik vond dit natuurlijk wel een heel leuk, maar vooral verrassend aanbod, dus ging ik op pad en uiteten met mijn moeder in Haarlem.

Om een lang verhaal kort te maken heb ik het echt heerlijk gehad met mijn moeder. Dit hadden we veel eerder moeten doen. Helaas deden we dit nooit, maar hebben we het nu, denk ik, in een nieuw leven geblazen. God, laten we het hopen.

Waar mijn verhaal eigenlijk om gaat is over een accessoire die ik heb gekocht bij de H&M. Het is een grijze sjaal, maar lijkt eigenlijk meer op een grijze doek. Toen ik deze hier thuis om deed (ik vind het namelijk leuk om alles te passen als ik thuis kom), zag ik pas hoe handig de sjaal is. Je kan hem namelijk als enkelvoudige sjaal dragen, als dubbelvoudige sjaal, als bolero, als hoofddoek (altijd handig), als soort poncho en echt nog veel meer. Toen ik allerlei dingen aan het verzinnen was met mijn nieuwe grijze sjaal, vroeg ik mezelf af hoe handig het eigenlijk zou zijn als alles zo makkelijk zou gaan en hoe makkelijk het zou zijn als alles zoveelzijdig zou zijn.
Bijvoorbeeld bij jongens zou dat echt geweldig zijn. Ze zijn leuk zo, ze zijn leuk zo en als het even anders moet dan kan dat ook.

Tijdens het avondeten stond te TV aan. TMF NL stond op. Eerst wat nummers van Danny de Munk, Nick & Simon en natuurlijk Jan Smit niet te vergeten. Daarna kwam er een clip van Anouk, want ook zij is Nederlands. Het was het nummer 'Three Days In A Row'. Ik weet niet of deze vrij nieuw is, maar ik kende hem nog niet. Ik was zo aan het eten en aan het luisteren naar de tekst. Ik schrok, want wat mij opviel was dat de tekst erg op mij slaat.

"Three days in a row, you were my love. And I haven't seen you since thay day."

Met nog veel meer van dit soort zinnen ging het liedje verder. Het sloeg zo op mijn vakantie. Pff.

Eng eigenlijk hoe liedjes zo in je leven kunnen passen. Meestal niet elk woordje, elke zin, maar meestal wel veel. Het lijkt dan net of je wordt bekeken door de schrijver, dat hij jou heeft gevolgd en geschreven over jou. Je bedenkt namelijk dan niet dat iemand anders hetzelfde probleem zou kunnen hebben of het zelfde meegemaakt heeft als dat jij hebt. Vreemd is het. Heel vreemd.

"I've been loving you without you even knowing. I'll never forget those days."

Veel liefs,

MCB.

My Darling,

I want to say a few words, before I put my head on my pillow. I want to say a few words to you, before my dream starts. I want to say that my head hurts of all the stress about that you are not here. I want to say that my heart hurts of that I can not be with you.

You must know that I think of you. You must know that I want to be with you. You really must know that I am sitting at the side of my phone, waiting for your phonecall, waiting for your voice.

When I lie in my bed, in about five minutes, I will think of you. Do not think that I am chasing after you as a stalker. I stay kind, I will not be a pusher.
When my dream starts, It will be all about you. About our reunion, about my whole trip I have to make to be with you.  

My Darling, My dearest dream,

Please let me love you. Please let me be myself. Please let me hold you. Please, o please, do not let me down.

My Darling, My hopeless dream,

Look at the stars and know that I am looking to. Look at the heaven and know I am looking to. Then... close your eyes and see me... and know that I also see you.

My Darling, My dearest dream, My hopeless dream,

Goodnight.
Goodnight my almost lover.
Goodnight.

Veel liefs,

MCB.

Een eigen sterke wil hebben is lastig, je moet daarmee altijd jezelf aanpassen. Niet iedereen wil namelijk wat jij wil en het kan natuurlijk ook niet alleen maar verlopen hoe jij het wil. Dat is lastig... voor jou dan. Jij wil dat het zo verloopt, dus het moet ook zo verlopen. Helaas is dit niet vaak het geval en zul je moeten accepteren dat het anders verloopt. Dat is moeilijk, jezelf overgeven aan iets wat iemand anders wil. Helaas is het zo en zul je het moeten accepteren. Het leven bestaat tussen geven en nemen. Niet tussen nemen en nemen. Jij mag de volgende keer weer. Voor nu moet je accepteren dat het zo is.

Ookwel de kenmerken: koppig, egoistisch en eigenwijs.

Veel liefs,

MCB.

Ik mis je. Ik wil je zien. Waarom denk ik alleen maar aan je? Vind ik je dan zo leuk?
Verzin ik dingen over jou tegenover iedereen of spreek ik de waarheid? Is het dan allemaal waar dat jij ook leuk terug doet tegen mij?
Ik mis je. Ik wil je zien, maar wil jij dat wel? Ik kan dan en dan en dan en dan. Maar kan jij dan wel?
Hoe zal het zijn als ik je weer zie? Bloeit het weer op of wordt het een teleurstelling?
Bah bah bah, ik mis je zo.

Morgen een saaie dag, eerste twee uur vrij, dan twee uur engels, dan twee uur tussenuur en dan twee uur drama. Drama heb ik wel zin in, maar engels niet. Heb mijn huiswerk niet gedaan, omdat ik vandaag er eigenlijk niet aan heb gedacht. Toen ik er wel aan dacht, had ik geen zin en helaas kan ik niet tegen mijn (geen) zin in gaan. Pff, dat klinkt ook maar weer ernstig. Morgen dus school en ik heb er geen zin in.

Zal ik straks eerst nog even mijn hyves checken en dan gaan slapen of zal ik gelijk de computer uit doen? Ik moet ook nog Sabine gedag zeggen, als ze er nog is. Het licht van het aquarium doe ik niet uit, want anders is het zo donker. Ik hoop maar weer dat ik lekker slaap, maar dat doe ik hier wel op zolder. Hoop dat ik niet zo last van mijn nek krijg, want dat heb ik al en ik wil niet dat het erger wordt.

Ik moet niet vergeten morgen in mijn agenda te schrijven dat ik volgende week naar MOVES! ga samen met Sabine en Annabel. Dansen bij Uri, jazzdance. Heb ik wel echt heel erg zin in. Dan elke maandag en dan is het ook nog is goed voor mijn training. O ja, ik moet ook niet vergeten de AHK-site in de gaten te houden qua audities 5 o'clock. Goed idee van mij om in juni alvast auditie te doen. Denk niet dat ik dan wordt aangenomen, maar voor de ervaring. Stel trouwens als ik wel wordt aangenomen, wat doe ik dan? Dat zien we dan wel weer.

Nou Melanie, het is alweer 1 uur; je hebt nog maar zeven en een half uur om te slapen. Weer veels te weinig. Je moet echt beter voor jezelf gaan zorgen. Weer even gezond leven en goed gaan slapen. Niet dat je weer een hele zaterdag gaat slapen, daar zijn sommige mensen niet zo blij mee.

Zaterdag de bruiloft van Ellen en Niels, spannend zeg.

Oké, moet ik verder nog wat kwijt? Even denken.. Er spookt eigenlijk maar één naam in mijn hoofd, poepoe. Liefde zit je wel achterna zeg.

Slaap lekker allemaal.

Veel liefs,

MCB.

Pff.. Wat heb ik toch een druk leventje. Althans, dat zeg ik tegen iedereen, maar is het wel waar? Oké ik ben vooral heel druk met school, beetje druk met dansen, maar daarnaast valt het hardstikke mee. Ik ben druk in mijn hoofd. Ik denk dat dát de reden is waarom ik iedereen vertel dat ik zo druk ben. Er gaat namelijk zoveel om in mijn hoofd. Gedachtes over school waar ik een hele grote druk op zet, gedachtes over mijn dansen en natuurlijk gedachtes over mijn privéleven. Af en toe lijkt het alsof mijn hoofd een computer is. Ik moet alles maar onthouden en alles blijft maar opgeslagen in mijn hoofd en als het te veel wordt wordt ik gek, oftewel loop ik vast en moet ik even ge-reset worden.

Ik moet namelijk school halen, ik moet mijn best doen, ik moet het halen, ik moet meewerken, ik moet mijn best doen. Kijk, dit is al een heel groot bestand voor één onderwerp. Qua dansen wil ik heel veel, ik wil daar dansen, ik wil dat doen, ik wil dat bereiken. Ook heb ik dan weer dat ik niet kan dansen, ik moet beter worden, oftewel ik heb hier ook een grote druk op staan. Als derde zit ik heel erg in over mijn privéleven. Over liefde, wie ik ben, wat ik wil, wie ik wel en niet aardig vind, hoe ik dingen moet aanpakken, welke dingen ik moet veranderen.
Met deze drie grote bestanden raakt mijn computer, mijn harde schijf wel een beetje overvol. Helaas kunnen er niet veel dingen gedumpt worden. Dat kan alleen maar als ik de antwoorden vind op mijn vragen. Hiervoor hebben we tegenwoordig geen boeken meer voor nodig, geen lange zoektochten. Hiervoor hebben we de zoekmachine. Helaas was deze niet inbegrepen bij mijn computer en moet ik het alsnog allemaal zelf gaan uitvinden en zoeken.

Hè bah... Er komt maar steeds meer op mijn harde schijf. De balans tussen de druk van school en dansen en tussen het enorme bestand van mijn privéleven is niet echt in orde en als er nog maar een beetje bijkomt knapt het draadje, oftewel loopt mijn computer vast en crasht mijn harde schijf.

Misschien moet ik binnenkort maar een monteur uitnodigen mijn computer te maken. Wie hiervoor de geschikte persoon is, geen idee. Misschien kan ik deze wel op Google vinden of is deze persoon wel heel dichtbij.

Maar voor nu zet ik mijn computer op stand-by en dan zien we morgen wel weer verder.

Veel liefs,

MCB.

Zozo, wat je wel niet kan bereiken in 10 minuten. Ik Google even het woordje blogs en toen had ik zo maar een eigen blog aangemaakt. Erg apart en erg snel. Haha. Niet dat ik erg into dit soort sites ben, maar ach. Schrijven is mijn hobby, mijn ding, dus 'Waarom niet?' dacht ik deze keer.

Wat mij al erg opviel is dat het inderdaad zo is aangemaakt. Je kiest een naam, wachtwoord, bevestigd je e-mail, je kiest een opmaak en hupsakee hier schrijf je dan. Wel een beetje jammer dat je niet je eigen opmaak kan customizen, maar volgens mij heb ik wel een leuke uitgekozen. Ik weet het ook nog niet zeker, want ik heb het nog niet eens gezien. Roze is gewoon een standaard veilige kleur, je weet bij deze kleur altijd wel dat het leuk staat. Tenzij je allerlei lelijke tinten van Roze gaat mengen. Het wordt dan niet heel lelijk, maar dan denk je vaak wel van 'Oké hmm.. Dat wordt het maar niet.' Haha.

Ik ga maar een beetje rondkijken op deze site. Kijken wat het te bieden heeft en kijken wat ik ermee kan. Misschien dat ik het niks vind en dat dit het enige berichtje blijft, maar ach... je weet het nooit. Dat is ook mijn motto: "You never know what life brings, just read."

Veel liefs,

MCB.